Dokonując wyboru treningu Sztuk Walki świadomie lub nieświadomie włączyliśmy się do długiej tradycji ludzi, którzy takiego wyboru dokonali od niepamiętnych czasów. Oczywiście nie wiemy czy czynili to dobrowolnie czy z przymusu. Wiemy z historii że czasy wojen towarzyszą człowiekowi od zarania dziejów.

Od Wushu, Bu Jitsu do Budo

Wiadomo tylko, że pojęcie sztuk walki jakiego dzisiaj używamy pochodzi od chińskiego ideogramu 武術co oznacza WU SHU, a po japońsku BU JITSU. Od początku ten ideogram był związany z wojskowością i walką. Sam człon WU(BU) 武 składa się z dwóch znaków które go tworzą: 止 (zatrzymać) (tomeru z jap.) oraz 戈 (włócznia) (hoko z jap.) co oznacza „zatrzymywanie włóczni” a szerzej „powstrzymywanie przemocy” i w takim znaczeniu jest opisany w Kronice Wiosen i Jesieni. Znak 術 SHU (JITSU z jap.) oznacza zdolności, metody, techniki.

Wraz z okresem rozwoju gospodarczego, społecznego i politycznych przemian w Japonii w okresie Meiji (1868 – 1912) nastąpiła potrzeba „uduchowienia” sztuk walki i zastąpieniem BU JITSU na BUDO 武道. Sam znak 道oznacza „drogę” „ścieżkę” w znaczeniu szerszym oznacza „drogę życia” – odwołująca się do rozwoju osobistego, treści filozoficznych oraz prozdrowotnych.

W takim ujęciu słowa Bu Jitsu nabierają nowego znaczenia – stają się Sztuką Powstrzymywania Przemocy.

Podstawą Bu Jitsu jest trening, który przede wszystkim ma uczyć nas samokontroli, rozwijać nasze umiejętności praktyczne oraz wpływać na sferę „ducha”. Trening raz rozpoczęty trwa przez całe życie, gdyż potrzeba pracowania nad własnym charakterem to proces, który zakończyć może tylko moment „przejścia” w inny wymiar. Nie uniknione staje się właściwe nastawienie do każdego treningu, a nie tylko chwilowe zaangażowanie, żeby to osiągnąć potrzebujemy również dobrego instrukotra – sensei, który swoim przykładem będzie nieustannie mobilizował do coraz to nowych wyzwań i pośrednio wpływał na nasz rozwój.

流 RYU – Szkoła

Każdy z Nas aby w pełni móc doświadczać procesu Shu-Ha-Ri, musi skierować swoje kroki do Dojo, które zazwyczaj jest afiliowane do organizacji czy szkoły. W każdej ze szkół nauczany jest styl, pewna strategia walki. Oczywiście każdy z członków szkoły przeświadczony jest bardzo mocno, że tak powiem o „wyższości” swojej nad innymi. Wynika to zazwyczaj z tego iż młodzi adepci są na etapie „Shu” gdzie bezkrytycznie muszą przyjmować wiedzę przekazywaną od sensei. Dopiero później otwierają oczy na inne Szkoły, na inne możliwości – i gdy są otwarci będą mogli wzbogacić swój „warsztat pracy”. Pamiętajmy proszę, że nie ma lepszych czy gorszych szkół – to ludzie tworzą szkoły i tylko od Nas samych zależy poziom naszych umiejętności.

To w takim wypadku po co są szkoły? I co takiego wnoszą samym istnieniem?

Japońskie słowo RYU 流 oznacza – styl, metodę, szkołę. Powyższe słowo ryu nierozerwalnie złączone jest z protoplastą czyli twórcą. To od konkretnych osób wywodzą się szkoły to dzięki ich charyźmie i poświęceniu dane jest nam czerpać dziś więdzę z ich doświadczenia i mądrości. Oczywiście wiele było szkół, które pojawiały się i znikały. Zapewne czynników, które wpływały ba przetrwanie szkół było i jest wiele. Nie mniej najistotniejszym to przede wszystkim umiejętność powierzenia szkoły we właściwe ręce, takiej osobie, która w taki sam sposób jak poprzednik opierając się na charyźmie będzie w sposób szczery i oddany poświęcić swój czas – życie na kontynuowanie i rozwijanie wiedzy otrzymanej w drodze procesu Shu-Ha-Ri.

Człowiek w swojej naturze lubi doświadczać swojego rozwoju.

Każdy z nas świadomie lub nie, dokonuje projekcji swoich umiejetności w czasie. Umiejętności których spodziewa się ośiągnąć. Projekcja żeby mogła być realna musi się opierać na szablonie wpostaci człowieka, który wcześniej tego dokonał a czego my sami chcemy dokonać. Nasza matryca musi również być wzięta z realnego, namacalnego przykładu, z kontaktu z żywym człowiekiem, a nie z podań czy legend. Jeśli kilka osób w sposób świadomy będzie korzystało z tego samego źródła możemy śmiało określić to zjawisko mianam szkoły. Najogólniej można powiedzieć, że szkoły powstawały samoistnie, uwarunkowane pragnieniem innych ludzi pobierania wiedzy z jednego źródła-nauczyciela, który przyzwolił na fakt przyjmowania uczniów. Dzielenia się z nimi wiedzą, swoimi wartościami i przenaniami. To osobliwe zjawisko jakim jest szkoła uwarunkowane zostało przez czas w którym dane było żyć i zaspokajać wewnętrzne potrzeby w relacji uczeń-nauczyciel, nauczyciel-uczeń.

Dzięki temu powstało wiele ciekawych szkół i było wielu ciekawych nauczycieli. Nie sposób ich wszystkich wymienić, niektóre nazwiska zniknęły, zatarne przez czas, zapomniane przez pokolenia.